كان مالى؟

كان يوم ضغط وباين من اوله.من اول مااتفقنا أنا والجروب نتقابل الساعه 9 علشان نظبط نفسنا قبل المناقشة اللى معادها 10.30 وأنا وصلت 9 الا ربع واول واحده جت بعدى جت 9.30 وأنا واقفه لوحدى فى الشارع .

ومن بعدها بختنا الصعب والبرنتر الالوان اللى باظت واحنا جايين نطبع ولا الكمبيوتر اللى مكنش راضى يتعرف على فلاشه صحبتى ولا الايبود بتاعى
كمان وهما اللى عليهم الفايلات اللى هتتطبع اصلا.

ولا القرعة اللى طلعتنا اخر جروب هيناقش وناقشنا الساعه 4 واحنا هلكانين بعد اعتقال حوالى 6 ساعات متواصله فى نفس المعمل. ولا المشادات اللى حصلت بينى وبين زميلنا فى الجروب بس انهم ماعملوش الشغل ويس وأنا مالحقتش اراجعه قبل مانقدمه.
وخرجت الساعه 5 من الجامعه وانا مش شايفه قدامى من الصداع اللى كان هيدمر دماغى وان هيغمى عليا.

ويمكن الحاجه الوحيده الحلوة اللى حصلت إن عبدالرحمن أخو الاء صحبتى اللى بحبه جدا جه معاها الجامعه وفرح أوى لما شافنى وأنا كمان وجه جرى سلم عليا وبوسته زى مااتعودت فى سلامى معاه رغم إن الدفعه كلها كانت موجوده وقالى "إنتى مابقيتيش تيجى عندنا ليه؟ انتى وحشه"
قلتله "فعلا أنا وحشه لكن الدنيا كمان واخدانى ماتزعلش منى لانى بحبك اوى وانت عارف"
ومارضيتش اقوله على السبب الحقيقى اللى هو إنى اخدت من أخته اللى كانت أعز اصحابى أكبر قلم أخدته فى حياتى.

ومعرفش ليه وانا راكبه العربيه فى طريقى للبيت كنت بسمع بالصدفه أحضان الحبايب بتاعت حليم وحسيت بشوية هم ومره واحده لقيتنى اتفتحت فى العياط والدموع كانت بتنزل لوحدها وقد ماكنت حاسه بحزن فى وقتها قد ماحمدت ربنا لما استوعبت الموقف بعدها بشويه إنى لما حسيت بشويه غم خرجوا فى الدموع
وبكده اقدر ارجع اضحك تانى :)