وأنا متغاظه!!

أوقات بوصل ذروة الغيظ والغضب 

وببقى مش قادره اكتم 

لكن من كتر مابيبقى الموقف صعب بقابله بسكوت

خصوصا لو اللى انا تعبانه منه ده اساسا حد انا ماقدرش اتكلم معاه او حتى ازعله منى

فبقابل دايما قمة غيظى وغضبى بسكوت  وسكووووووت طويل يصل لبال اللى قدامى على انه لا مبالاه فى حين انه قمة الضغط العصبى عليا

أوقات بقول ان اللى يوصلنى للمرحله دى مفروض انى اخرج الغيظ ده فيه مهما كان هو حد غالى او قريب لمجرد انه وصلنى للحاله دى 

وأوقات بقول لأ

مش عايزه اقول حاجه فى وقت غضبى اندم عليها بعدها 

بس ده بيتعب اعصابى فعلا وبيوترنى وبيفقدنى تركيزى كمان

بس فى كل الحالات بتبقى النتيجه سكوت منى أو سكوت مع نظره استنكار للى قدامى يمكن تحسسه بغلطه

مش عارفه ليه افتكرت كلمه قريتها عند حاتم مره لما قال ان مش مفروض نبكى على حد علشان أكيد مش يستاهل اننا نبكى عليه ولو كان يستاهل مكنش خلانا نبكى من الاساس

وقتها ولحد دلوقت انا مقتنعه بالكلام ده اوى انما للاسف مقدرتش انفذه 

يمكن لانى فى وقتها شفته صح جدا لكن بحساب المواقف بعدها اكتشفت الحقيقه المره هوان مش كل الناس اللى بتزعلنا مش تستاهل نبكى ؟!

لانهم أوقات بيزعلونا وبنبكى لكن لانهم يستاهلوا فعلا فبنضطر ننسى الزعل لاننا مانقدرش ننساهم او نبعد عنهم

لكن يفضل السؤال

مفروض احاسب اللى يغيظنى بذنب غيظه ليا؟ علشان انا اهدى

ولا ابقى عليه وامسك نفسى علشان مش اتصرف تصرف ممكن بعدين اندم انى عملته أو احس بالذنب ؟وافضل ضاغطه على اعصابى
!!!!